Het vierdaagse gevoel – het vierdaagse doel

In mijn profiel hebben jullie kunnen lezen, onder welke omstandigheden ik tot het besluit ben gekomen om aan de “krankzinnige” gedachte voor deelname aan de Vierdaagse van Nijmegen toe te geven. Je weet dan van mijn CVA’s en van de situatie waarin ik mij januari 2010 bevond. Deze blog gaat iets verder over hoe alles is verlopen en tot welke doelstellingen dit allemaal heeft geleid. Ik hoop dat jullie me daardoor beter kunnen begrijpen.

Toen ik in mei vorig jaar bedacht, dat mijn conditie niet erg veel progressie vertoonde, heb ik in samenspraak met Ronald, mijn fysiotherapeut besloten om meer te gaan bewegen. Ik ging lunchwandelen en kwam zodoende een uur per dag in de benen. Bij de evaluatie in september kwam ik op het idee om te suggereren, dat ik misschien wel de Vierdaagse zou kunnen gaan lopen. Mijn fysiotherapeut vond dat niet eens zo’n gek idee en vertelde me, dat hij ervan overtuigd was dat ik dat zou kunnen. We hadden tijd genoeg om me gedegen op dit avontuur voor te bereiden. Ik besloot de definitieve beslissing daarover op 1 januari te nemen, maar besloot wel alvast samen met Ronald voorzichtig aan wat voorbereidingen te beginnen.
Ik liet thuis de suggestie ook al vast vallen en Herman Pinkse (een meer dan goede huisvriend, waar we jarenlang naast hadden gewoond voor hij met Anneke naar Boskoop verhuisde) zei me, dat als mijn beslissing vast stond, hij dit avontuur met mij zou willen meebeleven en ervoor zorgen dat we ons terdege zouden voorbereiden en alleen al om die reden de kans op succes zouden vergroten.
Via Internet begon ik me te oriënteren op de Vierdaagse en zodoende kwam ik er achter, dat mijn kansen op deelname konden worden vergroot als ik mij zou inschrijven bij ViaVierdaagse, een vereniging voor niet-KNBLO-leden, die de Vierdaagse nog nooit gelopen hebben. Een startbewijs was gegarandeerd voor de eerste 1500 inschrijvers, terwijl de inschrijving recht gaf op begeleiding en hulp in de aanloop, deelname aan twee voorbereidingstochten en adequate begeleiding tijdens de Vierdaagse zelf.

ViaVierdaagse_PMS-toevoeging hersenstichting

Op 1 januari nam ik de beslissing dit te willen met als motto: “Weg van het CVA-2009, op naar de ViaGladiola-2013” en op 1 februari was ik bij de eerste inschrijvers via Internet. Het trainingsprogramma kon beginnen.
Via de website van de 4-daagse kwam ik erachter, dat ik voor een zelfgekozen goed doel zou kunnen lopen en ook de keuze om dat te doen, was snel genomen inclusief de keuze van het doel: de HERSENSTICHTING. Deze stichting wil hersenaandoeningen in de toekomst kunnen voorkomen en genezen en wil ervoor zorgen dat mensen met een hersenaandoening nu een zo volwaardig mogelijk leven kunnen leiden. Daarom maken zij wetenschappelijk hersenonderzoek mogelijk, bieden ze voorlichting en komen ze op voor de belangen van mensen met een hersenaandoening. Het was een kwestie van inschrijven voor dit doel en mijn adresboek gebruiken om iedereen aan te schrijven en te vragen mij op weg naar de Via Gladiola te steunen via een bijdrage voor dit doel, te storten op de rekening van devierdaagsesponsorloop.nl. Zou ik onverhoopt de tocht niet voltooien, dan kon menzelf besluiten om ofwel de bijdrage terug te laten storten, ofwel het doel alsnog te steunen.

De trainingen verliepen voorspoedig. Alle weertypen mochten we ervaren: het was koud, het stormde, de regen kwam met bakken uit de lucht en de zon brandde heftig.
Tijdens een van de zaterdagse wandelingen kwam ik te vallen en verrekte de enkelbanden aan de linkervoet, maar met de hulp van de fysioptherapie (Ronald was inmiddels vertrokken en Priscilla was hem opgevolgd) werd ik elke vrijdag ingetaped en kon ik de weekend trainingen vervolgen.
Eind mei ging Herman voor 3 weken op vakantie en moest ik twee weekendtrainingen alleen doen. Ik koos voor de Falcon Walk in Arnhem op 1 juni en het weekend daarop de Kippenloop in Katwijk. In de drukte van de hoeveelheid deelnemers en door de niet al te brede paden in de duinen van Wassenaar (op weg naar het tweede verzorgingspunt van de Kippenloop) kwam ik te vallen. Bij het opvangen van de val, bleek ik een scheurtje in het spaakbeen van mijn rechterarm te hebben opgelopen en vanaf dat moment moesten de trainingen met mitella worden gedaan. Toen Herman het weekend daarop weer aansloot bij het trainingsprogramma maakte hij een mooie foto van mijn nieuwe wandeluitrusting op onze tocht door de Meije.

130601 FW05 130615 ML02

Uiteindelijk bleken de opgelopen ongemakken mij niet te hoeven weerhouden van de deelname aan de Walk of the World. Met de mitella in de rugzak om af en toe te dragen als ondersteuning moest ook dit lukken. Uiteindelijk heb ik alleen de eerste dag ermee gelopen. De val tijdens de dag van Elst maakte dat ik het verder zonder draagdoek zou proberen, en kennelijk met succes.

Groot succes
Ook voor de Hersenstichting is de 4-daagse een succes geworden. Via de website heb ik uiteindelijk een bedrag van € 2.020 bij elkaar weten te brengen voor het doel, zoals ik dat hierboven heb beschreven. Daarnaast heb ik nog een toezegging ontvangen, dat per voltooide wandeldag een bedrag van € 50 zal worden overgemaakt op de rekening van de Hersenstichting. Samen met de bijdragen van de andere zes sponsorlopers, zal dat dus een mooi bedrag opleveren, dat de € 5.000 zal gaan overschrijden.
Alle sponsorlopers van de 4-daagse bij elkaar (368) hebben met elkaar tot het moment waarop ik dit schrijf een bedrag van € 223.681 opgebracht voor in totaal 146 goede doelen (ofwel gemiddeld een bedrag van € 1.530 per doel).

Dank
Om het succes van dit avontuur mogelijk te kunnen maken, dank ik:
Astrid voor haar steun en support en het feit dat ze mij al die weekenden in de aanloop naar de 4-daagse heeft laten gaan, dat ze mij tot het laatst toe erop heeft gewezen, dat mijn operatie alleen al met het voltooien van de training een groot succes mag worden genoemd en uiteraard dat ze er was op de Via Gladiola om me voor de laatste meters naar de finish te steunen;
Herman vanwege zijn grote bijdrage aan de trainingen en de wandeltocht zelf, dat hij elk weekend weer verrassende tochtjes wist te bedenken om te trainen, maar ook op de slechte momenten als het slecht weer was, of als ik weer eens een ongemak voelde mij steeds weer heeft weten te stimuleren om door te gaan, maar ook Anneke dat ze Herman heeft willen afstaan om mijn 4-daagse tot dit succes te maken;
mijn 3 jongens en hun vriendinnen, Roderick, Anke, Kennard, Marjet, Dominick en Alinda dat ze toch maar steeds met de nog grotere regelmaat als de slagen van de klok hebben geïnformeerd naar mijn vorderingen en me uiteindelijk niet voor gek hebben verklaard, dat ik dit klusje heb willen klaren;
mijn collega’s van Finext, die zich vanaf het moment waarop ik ze vertelde dit avontuur te willen beleven, hebben gesteund door hun belangstelling bij alle vorderingen op weg naar de 4-daagse en bij uiteraard hun meer dan substantiële bijdrage aan het sponsorbedrag dat ik voor de Hersenstichting bij elkaar heb gelopen;
en verder alle kennissen en vrienden, hiervoor nog niet vermeld, die me met mobiel, met twitter, met sms of anderszins, een hart onder de riem hebben gestoken.
Bedankt allemaal voor jullie hulp en belangstelling en als je graag wilt weten wat er op dit succes volgt….. ik ga dit weekend met de pootjes… omhoog

Pim.

Advertenties

Vr 19-7 / Dag 4 – de dag van de gladiolen

De nacht na de Zevenheuvelenweg heel veel last van de benen gehad en nauwelijks geslapen. Steeds in de angst, dat het nu dan toch nog mis zou kunnen gaan. Soms linkszijdig in de voet totaal geen gevoel alsof er geen voet meer was. Toen om kwart voor 6 de wekker weer ging, bleek gelukkig alles in orde en merkt ik nog steeds voeten te hebben om gewoon op te kunnen lopen. Voor de laatste maal naar de Wedren en de sfeer proeven van het in de lucht hangende moment van de eeuwige glorie.
Om 10 voor 8 werden onze polsbandjes gescand en verlieten we de startplaats, net als de twee dagen ervoor over de Bernhardstraat naar de Heyendaalseweg. Door de buitenwijken van Nijmegen bereikten we het landelijke Overasselt, waar men ons (net als in voorgaande dagen in alle andere dorpen) een warm welkom bereidde. Vandaar voerde de tocht ons door het open vlakke land (en met een stevig brandend zonnetje) naar het plaatsje Heumen en vandaar door naar Malden, waar we weer werden samengevoegd met de lopers van de 40km en de 50km. Met nog 8,5km te gaan arriveerden we rond 10 over 12 op het Meetingpoint van de KNBLO waar een heerlijke pastamaaltijd en de flesjes energiedrank op ons wachtten.

Even na half 1 vervolgden we de glorietocht door het vrolijk uitgedoste Malden op de Via Maldiola, waar het leek alsof we de finish al hadden bereikt. Duizenden mensen langs de kant van de weg begeleidden ons met muziek en applaus, met “high fives” en met drop en zoute stengels, met stukken appel en met kersen en druiven. Dat er tussen Malden en Nijmegen een stuk open ruimte was, hebben we nauwelijks waar kunnen nemen. het leek een aaneengesloten ketting van mensen die zich daar pontificaal hadden geïnstalleerd om ons te begeleiden. Tijdens het eerste stuk leek het voor mij nog fout te gaan, toen ik duidelijk een of meer nieuwe blaren voelde ontstaan onder de linker voet. Het was de vraag of ik die nog zou laten verzorgen of ze gewoon kapot lopen en puur op de “drug” van het naderend eindpunt de tocht zou voltooien. Met mijn loopmaatje Herman sprak ik af, dat we op het eerstvolgende medische verzorgingspunt daarover een beslissing zouden nemen. Maar dat kwam er niet meer en dus was de keuze snel gemaakt.
De cruise-control in combinatie met de extase van het begeleidende publiek deed zijn werk en bracht ons van de provinciale weg N844 op de Sint Annastraat in Nijmegen: DE VIA GLADIOLA.

4d gladiool 4d intocht

Halverwege de St.Annastraat ontmoetten wij onze hospita Anja en haar vriendin Juul. Met hun roos gevoegd bij de gladiolen van de KNBLO vervolgden wij onze glorietocht als in een roes en deinden we mee op te tonen van marsmuziek, samba’s en house. De tribunes kwamen in zicht en vlak daarvoor werden wij door onze vrouwen (Astrid en Anneke) voorzien van een kus en een grote beker, die we aan de rugzak en de heuptas konden binden.
Daarna was het de St.Annastraat vervolgen, het glorieuze Keizer Karelplein over en de Oranjesingel op, begeleid door talloze muziekkorpsen en bandjes langs de weg. Nog één bocht te gaan en het finishdoek kwam in zicht. Precies om kwart over 2 bereikten we het eindpunt en konden we naar het registratiebureau om het zo felbegeerde Vierdagenkruisje in ontvangst te nemen. Daarna eerst twee grote potten bier en het besef, dat ik eindelijk het gevoel van het CVA-2008/2009 achter me heb kunnen laten…. dat dit gevoel plaats heeft kunnen maken voor het bewijs, dat ik dat heb kunnen overwinnen en me heb kunnen meten aan wat anderen al zo lang kunnen: 120km in 4 dagen en zo’n 900km in vijf en een halve maand.

Na het bier op de Wedren was er de ontmoeting met Astrid, Anneke, Kennard en Dominick op de Oranjesingel en het wisselen van de eerste gevoelens van trots èn blijdschap.
Wel nog weer terug naar het verblijfadres om ons om te kleden en de koffers te pakken om voldaan de reis naar huis (via Ede, waar we in Planken Wambuis gezellig tot slot met zijn viertjes zijn wezen eten en op die manier een dankjewel te geven aan Herman, die dit avontuur met en ook de weg ernaar toe mij heeft willen beleven) te maken.
Even over elven bereikten we Waddinxveen…….

Het was mooi, het was prachtig…. het gevoel is bijna niet te beschrijven, maar HET IS ME GELUKT.

130719 VD04 130719 VD11 130719 VD15 130719 VD21

Do 18-7 / Dag 3 – de dag van Groesbeek

Vanmorgen na een goede nachtrust uitgeslapen om kwart voor 6 weer opgestaan met het idee, dat wandelen niets meer is dan een kwestie van je hoofd leeg lopen en dan kijken wat er over blijft.
Met die gedachte naar de Wedren en vandaag met een beetje afgedwongen geluk om kwart voor 8 gestart Nijmegen weer uit langs bijna dezelfde weg als gisteren. De tocht voerde door Malden en Molenhoek en via de Maasdijk bereikten we Mook. Alle plaatsen volop in Vierdaagse-stemming en overal gigantische gastvrijheid en muzikale ondersteuning. In Mook kregen we onze eigen eerste kuitenbijter voor de voeten op de Groesbeekseweg. Vals plat omhoog tot de grens van de provincies Limburg en Gelderland en daarna weer langzaam omlaag tot in Groesbeek, waar de vrienden van de 40km en de 50km zich bij ons voegden.
Na een korte lunchstop op het Meetingpoint van de KNBLO (met tomatensoep, een heerlijk yoghurthapje en een flesje energiedrank) de weg op om ons te verbijten in de beruchte Zevenheuvelenweg. Af en toe meelopend met een peloton soldaten of politieagenten zweefden we bijna over de heuvels omhoog om daarna weer af te dalen tot de weg ons weer vroeg om weer mee omhoog te gaan. Met af en toe een verfrissend briesje van de ene kant en een verfrissend sproeier van een bewoner aan de andere zijde van de weg, bereikten we bijna ongemerkt Berg en Dal. Ook deze plaats had zich volledig opgedoft om ons te ontvangen en te begeleiden tot de gemeentegrens met Nijmegen.
Water, drop, zoute stengels, druiven en appels werden ons van alle kanten aangereikt en zodoende sloeg de vermoeidheid niet echt toe en konden we onze semi-zegetocht Nijmegen in voltooien. Wat de bewoners ons lieten zien schijnt een mooi voorproefje te zijn van de tocht die ons morgen nog te wachten staat. Uiteindelijk klokten we om kwart over 2 uit en hebben we deze zwaarste tocht van de Vierdaagse in 6,5 uur volbracht.
Na de tocht weer net als alle andere dagen met de taxi naar het verblijafdres gebracht, alleen hadden ze de taxichauffeur niet verteld wat de handigste route zou zijn. Een tocht waar ik normaal gesproken in de ochtend 8 minuten over deed, werd op deze manier een 2,5 uur durende rondreis door Nijmegen en omgeving.

In ons verblijfhuis voor de laatste maal ons tegoed gedaan aan een zalige warme maaltijd met gegrilde geitenkaas op stokbrood vooraf, spaghetti met spinazie en een gehaktmix als hoofdgerecht en een heerlijk ijstoetje als nagerecht. Nog wat fotootjes geschoten voor het uiteindelijke album en daarna vast afscheid genomen van een voortreffelijke gastvrouw (Anja Paasse), die dankbaar terzijde werd gestaan door haar vriendin (Juul Schueler) om het ons zoveel mogelijk naar de zin te maken.

Nu de laatste nachtrust optimaal benutten voor het laatste stukje op weg naar het Vierdaagsekruis.
Als waar is wat ze zeggen, dat je na de prestatie van de derde dag als op de automatische piloot de Via Gladiola kunt doen, dan zal het ook voor mij niet moeilijk zijn dat felbegeerde kruis te halen.

Ik laat jullie waarschijnlijk zaterdag weten, hoe het mij de laatste dag is vergaan.
Wel kan ik alvast verklappen, dat mijn Vierdaagseloop tot nu toe een bedrag van 2.220 euro heeft opgebracht voor de Hersenstichting. Met dit geld hoop ik een bijdrage te leveren aan verder onderzoek naar oorzaak en gevolg van niet-aangeboren hersenletsel en de begeleiding van mensen zoals ik, die daar soms zo plotseling mee geconfronteerd worden. Ook voor hen moet het mogelijk zijn uiteindelijk weer een menselijk gevoel te krijgen en zich weer opgenomen te weten in de “normale” wereld.

do 1807.1 do 1807.3 do 1807.6

hersenstichting

Woensdag 17-7 / Dag 2 – de dag van Wychen – Roze woensdag

Vannacht beter geslapen als van maandag op dinsdag en bij het opstaan nauwelijks last van de voeten. De bepleistering van de grote tenen zat nog zoals de hulpverleenster van het Rode Kruis het had aangelegd.
Vandaag door de eerdere grote toeloop op de Wedren iets over achten gestart en vandaar naar het Universiteitsterrein om langs die kant de stad te verlaten, alhoewel er in onze beleving geen einde aan Nijmegen leek te komen. Vervolgens over de Staddijk naar Alverna waar onze eerste koffiestop wachtte. Overal heerlijke en vrolijke muziek, hier en daar met live harmoniekapel of blaasband.
Vanaf Alverna voerde de route naar Wychen, waar midden in het centrum de routes van de 30km en de 40km militair op de toch al overvolle Markt weer werden samengevoegd met die van de 40km en de 50km individueel. Vanaf daar gingen alle afstanden weer gezamenlijk op weg naar Nijmegen. Vlak voor Beuningen was de KNBLO (ViaVierdaagse) lunchstop met een overheerlijke pasta en een frisse energiedrank.
Na deze stop voerde de route verder door Weurt waar we de buitenwijken van Nijmegen bereikten en verschrikkelijk enthousiast werden ontvangen door de bewoners van de Kanaalstraat, de Waterstraat en de Biezenstraat.
Over de Waalkade voerde de route naar het Valkhof omhoog om vervolgens door de overvolle binnenstad weer naar de Wedren te leiden, waar we om kwart over 3 uitcheckten en onze startkaart voor dag 3 in ontvangst mochten nemen.

Verschrikkelijk leuk was het om op de Waalkade mijn zussen aan te treffen en met hen een praatje en een plaatje te maken. Heel bijzonder om te ervaren, dat je na bijna 30 km de puf hebt om nog even stil te staan en bij te praten. Vanaf de Wedren weer snel naar ons onderdakadres om te genieten van opnieuw een heerlijke maaltijd.

Morgen dag 3 – de dag van de Waarheid richting Groesbeek en de beruchte Zevenheuvelenweg.
We zie wel weer.

wo 1707.4 wo 1707.6 wo 1707.9a
wo 1707.9b

Dinsdag 16-7 / Dag 1 – de dag van Elst

Vandaag dan ging het grote avontuur echt van start. De wekker liep af om 05.45u en om 7 uur vertrokken we naar de Wedren. Er liepen iets meer mensen mee dan we dachten en daarom duurde het nog tot 10 minuten voor 8 voordat onze bandjes gescand waren en we op weg mochten. Op het Hertogplein werd ik voor het eerst gemeten (vandaar de starttijd 7.59 op Twitter). Daarna de Waalbrug over richting Lent – randje Bemmel – op naar Elst waar alle routes weer bij elkaar kwamen. Net voor Valburg op het KNBLO-terrein gebruik gemaakt van het Pluspoint (rust met soep en een extra flesje water). Van Elst naar Oosterhout; vlak voor de zinderende Waaldijk nog een laatste rust in de schaduw van de kerk. De temperatuur liep inmiddels op tot boven de 28 graden celsius, maar met veel water en af en toe een dropje of zoutstengel van een juichende toeschouwer, kwamen we via een klein stukje Lent weer over de Waalbrug Nijmegen binnen op weg naar de Wedren. Iets na 3 uur arriveerden we op het checkpoint en namen de startkaarten voor de tweede dag in ontvangst.

Net na Bemmel was ik over een lelijk stuk grind langs de weg uitgegleden en gevallen. Geen blessure aan de arm, maar – zoals achteraf bleek – een heel licht gezwikte enkel. Door het onwillekeurig anders lopen onder beide grote tenen een blaar gelopen, die overigens beide keurig op de medische post konden worden verholpen. Morgen met wat meer leukoplast weer op pad.
Thuis gekomen zalige meloen met ham, een heerlijke lasagne-schotel en als nagerecht veel gezond fruit in lichte sinasappelsap gegeten.

Voor mijn loopmaatje Herman was de afstand van vandaag een “eitje” en mede dankzij zijn positieve support op de tocht vandaag veel kans gezien ook te genieten van het mooie van de Betuwe en de omgeving van de Waal.

di 1607.2 di 1607.4 di 1607.5

Registratie compleet / Wedren geproefd

Onmiddellijk in de sfeer gekomen alsof heel Nijmegen de Vierdaagse ademt, en natuurlijk kan dat ook niet anders. Na de registratie even een ommetje gemaakt over de Wedren en uiteindelijk op een van de terrassen een glaasje fris gedronken.
Daarna op weg naar het logeerhuis waar we werden verwelkomd door Renate Krebs uit Amersfoort, die de Vierdaagse dit jaar voor de 47e keer gaat lopen.
Met haar, Herman, de gastvrouw Anja en een vriendin gezamenlijk gedineerd. Op tijd klaar voor Het gevoel van de Vierdaagse (KRO Nld1, 19.25u) en de laatste tips over het gebruik van de keuken.
Nog even dit blog afgemaakt en verzonden en daarna de benen gestrekt op bed.
Tot morgen!!!

ma 1507.4 ma 1507.3

Op weg naar Via Gladiola 2013

Vandaag voorbereidingen afgerond, koffer gepakt en klaar voor de reis naar Nijmegen. Herman Pinkse, vriend, oud buurman en nu mijn loopmaatje, die op 3 weken na alle voorbereidingen voor deze tocht met mij samen heeft gedaan, zal ons naar ons onderdakadres aan de Kolpingstraat brengen. Daar zullen we de spullen achterlaten en vervolgens op de fiets naar de Wedren om onze startbewijzen ed. op te halen.
Daarna nog even snuffelen aan de sfeer op de Wedren en kijken of we bekenden tegenkomen, misschien al vast wat souvenirs voor aan de rugzak en ook even de tent van de goede doelen bezoeken en kennis maken met de mensen van de Hersenstichting. Niet te te vergeten uiteraard ook de mannen en vrouwen van ViaVierdaagse te begroeten.

Om half 7 staat het eten klaar en daarna rustigjes aan de avond doorkomen, vroeg naar bed en vroeg weer op. Morgenochtend om 7 uur staat de taxi voor de deur.

Vanaf vandaag kunnen jullie alle wetenswaardigheden over mijn avontuur hier lezen.

logovierdaagse